کد ASCII اسکی

برای استاندارد Encoding اینکودینگ، که در بالا به آن اشاره کردیم، انجمن استانداردهای آمریکا در سال ۱۹۶۰ یک روش کدگذاری 7 بیتی، با نام ASCII که مخفف عبارت American Standard Code for Information Interchange است را معرفی کرد.

در آن زمان، مجموعه کاراکترهای ASCII شامل 128 کاراکتر (7 بیت) که بیشتر مخصوص زبان‌های لاتین بود، تعریف گردید.

در دهه ۱۹۸۰، تصمیم بر این شد که در مجموعه کاراکتر ASCII به جای 7 بیت، از یک بایت کامل (یعنی 8 بیت)، برای کدگذاری استفاده شود. لذا تعداد کاراکترها به 256 عدد می‌رسید. بر این اساس، کاراکترهای بعد از 127 تا 255 نیز، به عنوان کدهای رزرو شده در نظر گرفته شدند و زبان‌های دیگر، عموما در این بازه قرار می‌گرفتند.

اما در این محدوده بین زبان‌های مختلف، استاندارد واحدی وجود نداشت و هر زبانی، کد مختصِ الفبایِ خودش را نشان می‌داد. به عبارت دیگر کد 200 در یک زبان، حرف متفاوتی را در زبان دیگر برمی‌گرداند. در نتیجه، نیاز به استاندارد واحدی بود تا ضمن سازگاری با تمامی‌ زبان‌ها، کدهای منحصر به فردی را برای هر کاراکتر در نظر بگیرد.
US-ASCII Table

تلاش برای ایجاد مجموعه کاراکتر های واحد برای زبان های مختلف

در ابتدا دو تلاش مستقل برای ایجاد مجموعه کاراکتر های واحد صورت گرفت:

  1. ISO-10646:

    2. استاندارد “ISO-10646” پروژه سازمان بین‌ المللی استاندارد بود.

  2. Unicode:

    3. پروژه بعدی Unicode نام داشت که توسط کنسرسیومی ‌به نام کنسرسیوم یونیکد سازماندهی می‌شد.

داشتن دو نوع استاندارد مطمئنا چیزی نبود که بتوان آن را استاندارد واحدی نامید. ISO و Unicode این مطلب را دریافتند و تصمیم گرفتند در سال ۱۹۹۱ به یکدیگر بپیوندند.

تفاوت کد ASCII با Unicode

استاندارد Unicode و ASCII هر دو از استاندارد هایی هستند که برای Encoding متن ها استفاده می شوند. در واقع این دو استاندارد در برنامه نویسی باعث می شوند تا بین زبان های مختلف ارتباط برقرار شود.

انواع روش های کد گذاری Unicode

همانطور که در بالا اشاره شد، Unicode به سه روش کد گذاری را انجام می دهد که عبارتند از:

  1. UTF-8
  2. UTF-16
  3. UTF-32

    4. تفاوت این روش‌ های کد گذاری، در نحوه ارایه حروف، اعداد و علائم، بین زبان‌ های کشورهای مختلف است. به طوری که نحوه ارایه کاراکتر ها در یک کشور با کشور دیگر متفاوت است.

در واقع UTF مخفف عبارت Unicode Transfer Format و به معنای فرمت انتقال Unicode است. Unicode Types | UTF8 UTF16 UTF32 Unicode Types | UTF8 UTF16 UTF32

استاندارد UTF-8 چیست؟

در پاسخ به پرسش utf-8 چیست بایستی گفت، اولین بار به‌طور رسمی ‌در کنفرانس USENIX در سال 1993 معرفی شد. در حال حاضر UTF-8 ، غالب‌ترین روش کدگذاری کاراکتر در میان وب‌سایت‌ها است.

کدگذاری Utf-8، روشی است که قابلیت کدگذاری تمامی‌ کاراکترهای موجود، و یا به عبارتی تمامی‌ Point Codes های موجود در Unicode را دارد.

این استاندارد UTF-8، همانطور که گفته شد الگوریتمی است که اعداد مربوط به Point Codes را به باینری تبدیل می‌کند، به‌طوری که بتوان آنها را بر روی دیسک ذخیره کرد.
Unicode UTF-8 Example Unicode UTF-8 Chars Encoding

تفاوت UTF-16 و UTF-32 با UTF-8 چیست؟

در بیان اینکه تفاوت بین UTF-16 و UTF-32 با utf-8 چیست این نکته را باید گفت که UTF-8، نیاز به فضای اضافی برای ذخیره کد ASCII زبان انگلیسی ندارد، و بیشتر زبان‌ های غرب اروپا را پوشش می‌دهد.

برای زبان‌ های چینی، ژاپنی و کره‌ ای نیز، به 50 درصد فضای بیشتر نیاز دارد، و برای زبان یونانی و سریلیک، به 100 درصد فضای اضافه‌ تر نیازمند است.

در مقابل، UTF-16 ‌ به فضای اضافه برای زبان های چینی، ژاپنی، کره ای نیاز ندارد، ولی برای زبان‌ های ASCII و زبان‌ های غرب اروپا ، یونانی و سریلیک نیاز به 100 درصد کل فضای خود دارد.

استاندارد UTF-32 ، طول ثابتی دارد و بیشترین فضا را اشغال می‌کند. UTF-32 Unicode Symbols

سخن پایانی

با توضیحات ارایه شده در مورد Unicode چیست و همینطور utf8 چیست، می‌توان دریافت چرا UTF-8 پرکابرد ترین روش کد گذاری در فضای وب است و محبوبیت آن نیز روز به‌ روز در حال افزایش است.

این مورد حتی در هاست ایمیل نیز مهم است به‌طوری که عدم انتخاب استاندارد مناسب، می تواند باعث ناخوانا بودن ایمیل‌ های شما شود.

در نظر داشته باشید با وجود وب‌ سایت‌ های چند زبانه، سازگاری وب سایت با استانداردهای موجود، مهم‌ ترین عاملی است که در انتخاب نوع روش کد گذاری خود باید آن را در نظر بگیرید.